چهار هزار تماشاگر فوتسال و یک درس بزرگ برای ورزش ایران

به گزارش روابط عمومی باشگاه فرهنگی ورزشی صنایع گیتی‌پسند و به نقل از سازمان لیگ فوتسال،

دیروز در اصفهان، فوتسال لحظاتی را رقم زد که فراتر از ورزش بود، یک قاب از آنچه می‌تواند باشد و گاهی فراموش می‌کنیم که هست. دیدار دو تیم مدعی گیتی‌پسند اصفهان و گهرزمین سیرجان از هفته بیست‌ویکم لیگ برتر فوتسال، در حضور چهار هزار تماشاگر زن و مرد، پیر و جوان و کودکانی که در آغوش امن مادرها روی سکو نشسته بودند برگزار شد. در فضایی پرهیجان اما آرام، پرشور اما بی‌تشویش. همین تضاد دلنشین است که ارزش مکث کردن دارد.

فوتسال، این رشته محبوب و جهانی که فیفا همواره بر توسعه، جذابیت و خانوادگی ماندنش تأکید دارد، سال‌هاست زیر سایه غلیظ فوتبال نفس می‌کشد. هر کسی که خود را عضو «خانواده فوتسال» می‌داند، در عین عشقی که به آن دارد همواره از مظلومیتش گله‌مند است. اما دوست داشتن، فقط به تشویق و شکایت از دیگران برای نادیده گرفتن این رشته نیست، به مسئولیت هم هست. به اینکه هر کدام از ما، در هر جایگاهی که هستیم، قدمی برای خوشنامی آن برداریم.

دیروز نشان داد وقتی فوتسال از جنجال خالی می‌شود، وقتی خبری از فحاشی، پرتاب بطری، حمله به داور و التهاب‌های مصنوعی نیست، چقدر می‌تواند برای مخاطب عمومی لذت‌بخش باشد. در چنین فضایی، اسپانسرها با خیال راحت نزدیک می‌شوند، تلویزیون بدون نگرانی بازی‌ها را پوشش می‌دهد، خانواده‌های بیشتر به سالن‌ها می‌آیند و در نهایت این جامعه است که سود می‌برد. جامعه‌ای که در روزگار فشارهای اقتصادی و دغدغه‌های اجتماعی، بیش از هر زمان دیگری به لحظه‌های سالم و امیدبخش نیاز دارد.

اهمیت این بازی زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم همه بازیکنان می‌دانستند کادر فنی تیم ملی با ذره‌بین نگاهشان می‌کند. شاید این آخرین فرصت برای دیده شدن و قرار گرفتن در لیست نهایی اعزام به جام ملت‌های آسیا در اندونزی بود. با این حال، رفتارهایشان در عین رقابت شدید برای پیروزی، حرفه‌ای و فروتنانه ماند. نمونه‌اش شادی پس از گل حسین طیبی، ستاره‌ای که به جای مشت گره‌کرده و تحریک سکوها، گلش را با لبخند جشن گرفت. او می‌داند، از تجربه بین‌المللی‌اش می‌داند، که در تنور جنجال‌سازی و خلق حاشیه، قبل از هر چیز خود فوتسال می‌سوزد.

این مسابقه فوق حساس طبعاً چالش‌های کوچکی هم داشت که بخشی از آن ذات برخوردهای نزدیک و پرتعداد فوتسال است اما میزبانی اصفهانی‌ها، استفاده از سیستم VS، مراقبت‌های جانبی نهادهای برگزارکننده، رفتار کادر فنی قبل و بعد از مسابقه ارزشمند بود و مهم‌تر از همه، منش قابل تحسین دو ستاره بزرگ سابق تیم ملی، محمد کشاور و محمد هاشم‌زاده، دو ستاره‌ای که می‌توانستند به‌سادگی وارد بازی متلک، نیش و کنایه شوند ــ رفتاری که متأسفانه بخشی از فرهنگ ورزشی ما شده ــ اما ترجیح دادند فقط درباره مسائل فنی حرف بزنند و با احترام متقابل رفتار کنند باعث شد در کنار پوشش مناسب رسانه‌های تخصصی فوتسال یک پازل زیبا تکمیل شود.

دیروز توانستیم سرمان را بالا بگیریم و بگوییم: این خانواده واقعی فوتسال است. نه آن بازی که به واسطه رفتار غیرمسئولانه چند نفر برای پرتاب یک اوت به جنجال کشیده می‌شود، سکوها با شعارهای رکیک متعفن می‌شوند، به خانواده بازیکنان توهین می‌شود و ناظران بیرونی به نشانه تاسف برایمان سر تکان می‌دهند یعنی «این بود فوتسالی که می‌گفتید؟!» و در نهایت یک رنج دیگر به رنج‌های مردم اضافه می‌شود. مردمی که سرگرمی‌ها ارزان قیمت و زیادی ندارند.

همان‌طور که در روزهای بد، تند و گزنده و به‌حق نقد می‌کنیم، امروز هم باید با سری افراشته خوشحال باشیم، خوشحال از فوتسالی که می‌تواند چنین شورآفرین باشد و افتخار کنیم به بازیکنان، مدیران، مربیان و هوادارانی که بلدند لحظات باشکوه خلق کنند. … تا باد چنین بادا.

احسان محمدی / مدیر روابط عمومی سازمان لیگ فوتسال